Teo Krijgsman over architectuur

Op 15 april 2019 bij Fotoclub Leidschenveen

Teo was uitgenodigd door de vier clubs in het kader van het thema voor 2019: Architectuur.
Overigens, wist je dat Nederland de beste en meeste internationale architecten voortbrengt?

Hij onderscheidde drie lagen om architectuurfotografie te benaderen:
object, context en beleving, en detail.

Dat hij  naast beroepsfotograaf en vrij kunstenaar ook docent aan de academie is merkten we goed, hij doordrong ons van het belang van keuzes vooraf over vorm, licht en standpunt. Het accent van zijn lezing, eigenlijk opgezet als workshop, lag vooral op te leren hoe je het doet aan de hand van voorbeelden.

Teo werkt veel in opdracht en moet daarvoor in kort tijdsbestek (wat ook wel dagen kan duren), een gebouw ‘beleven’, het karakter in zich opnemen en gelet op de opdracht fotografisch vormgeven. Daarbij is het gebouw dwingend over het ‘wat’, maar de fotograaf is de baas over het ‘hoe’, hoe spannend maak je het beeld? Want foto’s moet je zelf maken, concipiëren, anders blijft het bij toevalstreffers en oppervlakkigheid. Er moet aan gewerkt worden, om tot een goed resultaat te kunnen komen.

Teo aarzelt niet om met photoshoppen de storende details weg te werken, vaak uitbesteed als het te moeilijk wordt. Soms ook door samenstelling uit twee beelden. HDR is aan hem niet besteed, bij combinatie van buiten en binnen wordt het contrast opgelost met flits of door een later tijdstip op de dag te kiezen. Vaak is ook de avond beter omdat dan storende details vanzelf wegvallen.
Ruimtelijkheid in de foto vindt hij belangrijk, je kunt dan door de foto ‘wandelen’, de foto wordt gelezen door de beschouwer en dan is het belangrijk dat een foto duidelijk is over vorm, zodat je bij het bekijken je eigen ‘verhaal’ kunt gaan maken, zoals je ook met een boek doet. Bij dat lezen zijn ook inleidende lijnen belangrijk.

Om wat leven erin te brengen wacht hij op het moment waarop mensen op een goede plek staan of juist bewegen. Voor het juiste standpunt gebruikt hij vaak ladders die hij meeneemt in zijn auto. Ook heeft hij een aangepaste fiets.

Ga praten met een architect of de bouwheer om achter het concept van een gebouw te komen. Ook interessant is het gebouw in de context uit te beelden (toon de betekenis). Architectuur is eigenlijk niet in één foto te vangen, het vergt minstens een serie (vorm, context, detail).

Daaraan komt de gemiddelde amateur meestal niet toe, die fotografeert al snel een qua vorm interessant detail. Het kan geen kwaad jezelf eens een opdracht te geven … met meer aandacht voor wat je nu eigenlijk wil, met alle voorafgaande keuzes van dien. Iets om over na te denken.

Tot slot prikkelde hij ons met een paar mooie landschapsfoto’s van zandduinen, ook “architectuur”? Maar wie is de bouwer dan?

ftgr@teokrijgsman.nl
https://www.teokrijgsman.nl
Specifieke link: Krijgsman foto’s NL architectuur

 

 

Terzijde: tijdens de lezing stond de Notre Dame in vlammen, het iconisch bouwwerk, werelderfgoed, nationaal symbool van Frankrijk, een monument van vorm, beleving en details. En dat blijft het bouwwerk, ‘alleen’ het bovendeel van het dak en de spits is weg en het gewelf deels ingestort.
Zie Foto’s van interieur na de brand  en Na de brand (CNN)

update 17 april 2019 13:22

Frankrijk kondigt architectuurwedstrijd aan voor herbouw van toren Notre-Dame
De Franse premier Edouard Philippe heeft een wedstrijd in het leven geroepen die architecten over de hele wereld moet uitdagen om een ontwerp te maken voor de herbouw van de toren van de afgebrande Notre-Dame, meldt persbureau AFP

De Franse minister van Cultuur Franck Riester zei eerder op woensdag dat er genoeg geld uit donaties is binnengekomen om de kathedraal in Parijs te restaureren. Volgens hem is er meer dan 800 miljoen euro opgehaald.

 

 

Jan van der Greef’s levenskunst

In samenwerking met Fotokring Leidschendam-Voorburg, FC Diafragma en de RIjswijkse FC gaf Jan van der Greef op 3 december 2018 bij de Leidschenveense Fotoclub een boeiende lezing over zijn levensreis met prachtig fotowerk, afgewisseld met videobeelden met muziek. Al in 2016 ontstond het idee hem uit te nodigen, maar onder meer door zijn vele reizen lukte het pas dit jaar om tot een afspraak te komen.

Zijn levenslange passie voor natuur was duidelijk herkenbaar. Door ziekte in zijn kindertijd raakte hij gehandicapt maar dit heeft hem gemotiveerd om vrijheid en verbondenheid als leidraad te gebruiken bij zijn fotowerk. Zijn foto’s van arenden en kolibri’s (vlagkolibri, zwaardkolibri !) zijn kenmerkend, als ultiem symbool vrijheid.
Zo won hij met een foto van een dwergnimf kolibri die met zijn vleugels tezamen met een kaarslelie een kruis vormt de WILDLIFE PHOTOGRAPHER OF THE YEAR 2018 competitie in de categorie ‘zwart en wit’.

Met citaten en gedichten deelde hij zijn levenslessen, zoals om te leren accepteren.
Met fotografie vormt hij zijn beperking om tot levenskunst.

“Mijn stijl zou ik typeren als het zoeken naar de essentie van het moment, de emotie en de verbinding naar alles eromheen. Het ongehinderd vastleggen, los van enige regel of enig moeten, volledige vrijheid ervaren.”

Tijdens zijn reizen van Peru tot Ethiopië kreeg hij, gebonden als hij is aan de rolstoel, veel hulp, maar belangrijker is denk ik zijn passie om te beleven, zijn beleven van vrijheid en verbondenheid. Hij ontmoette veel bijzondere dieren zoals het langstaart schubdier, zwermen van miljoenen miljoenen fruitbats, het aardvarken en de abessijnse wolf om maar enkele te noemen.

Hij zoekt naar verdieping en vat zijn beleving ook in abstracties van bewegingen. Eigenlijk maakte hij een reis van figuratief naar impressionistisch en abstract. Vanuit deze reis is zijn recente boek “Reflections of the Inner Self. Dreams and Visions of Nature” ontstaan. Hierover schreef Sir David Attenborough: “Magnificent book!” en Vincent Munier, natuurfotograaf: “Amazing book, amazing story, amazingly brave! “

Kortom, een presentatie met diepgang, indrukwekkend en inspirerend.

Is het niet een goed idee om bij jezelf eens te zoeken naar wat je drijft in de fotografie, wat jouw persoonlijke waarden zijn en hoe die in jouw fotowerk als handtekening te herkennen zijn. Daarop voortborduren, je eigen stijl ontwikkelen, versterkt zeker de zeggingskracht en waarde van je foto’s. Het proces van het maken van foto’s is misschien nog wel belangrijker dan het ‘foto-resultaat’, en dat is niet de foto maar de impact van een foto naar mijn mening.

Fotografietips van Jan

  1. Zoek een plek uit waar je graag wilt zitten. Dit kan het bos zijn, maar ook je eigen achtertuin of de hoek van de straat. Als je er maar een tijdje ongestoord kunt zitten.
  2. Kijk net zo lang naar je onderwerp tot je een heel goed gevoel krijgt over wat er mogelijk gaat gebeuren. Dan kun je precies dát mooie moment vastleggen. Het kan soms wel twee uur duren voordat ik op de knop druk.
  3. Verdiep je in de basisbeginselen van fotografie, bijvoorbeeld door een cursus te doen. Als je de regels kent, is het tijd om dingen te proberen en de regels weer los te laten!
  4. Experimenteer! Dan bereik je een uniek resultaat. Wat gebeurt er als je een langere sluitertijd gebruikt? Of beweeg je camera voor bewegingsonscherpte.
  5. En dan de belangrijkste tip: Geniet van wat je doet! Juist vanuit een rolstoel heb je een verrassend perspectief op de zaken waardoor je nét even een andere foto maakt dan anderen.

Marcel Batist: “Audio Visuals: een dynamische beleving”

Verslag van de lezing bij Fotokring LV in De Haard in Leidschendam, 24 mei 2018

Hans Mulder

Om de clubs ook eens te inspireren tot een andere vorm van presenteren was voor de 4 clubs Marcel Batist gevraagd een lezing over audiovisuele presentaties te geven.

De opkomst was met ongeveer 30 mensen beperkt te noemen voor vier clubs. Deze vorm trekt – ten onrechte- minder publiek. Juist de toevoeging van meer presentatie-elementen verrijkt de beleving, en daar gaat het om, toch? Er zijn maar een beperkt aantal mensen die dit echt goed – en erkend- kunnen: tweehonderd in de wereld en vijf in Nederland. Marcel heeft een AFIAP erkenning, is lid van de Westlands AFV en heeft een AV-groep opgezet.

Marcel gaf voor en na de pauze een korte inleiding over het fenomeen “audiovisual” en vertoonde diverse soorten audiovisual series. Elke serie werd apart ingeleid met enkele foto’s en een korte uitleg over de inhoud van het thema. De softwaredemo ging om technische redenen niet door, maar de avond was toch ruim gevuld.

Wat is een AV? Volgens Marcel een zorgvuldig samengestelde serie die bestaat uit geprojecteerde foto’s die op een vloeiende wijze in elkaar overlopen. Op de overgangen ontstaan zogenaamde “derde beelden”. De series bevatten bijpassende muziek, geluidfragmenten, en/of gesproken tekst. De combinatie van beeld en geluid geven de beschouwer een verhoogde beleving van het gekozen thema.

Een handboek voor AV is er eigenlijk niet (logisch als je weet hoeveel tijd erin gaat zitten) maar Marcel gaf wel een behoorlijk aantal ervaringstips. Marcel werkt overigens met het programma M-objects. Zie ook de link hierna waar je ook een toelichtende brochure over AV aantreft. Er zijn niet zoveel programma’s die hiervoor gemaakt zijn. Je kunt wel met algemene video-editingprogramma’s beginnen maar je loopt dan al snel tegen beperkingen aan.

Uiteraard vergt het maken van AV wel bewustzijn van de doelgroep voor wie je het maakt, je wil wel de aandacht (spanningsboog) van het publiek vasthouden. De AV duurt dan ook meestal niet langer dan 6 minuten- er is zelfs een festival 321 waar de lengte maximaal 3:21 is en waaraan Marcel ook deelneemt.

Mij trof het meest de persoonlijke Jeugdherinnering (‘Ome Arie’), een oprecht verhaal, gezet in zwart-wit, zelf ingesproken (bekroond met de 1e prijs Nationale AV NVBG 2014), en de serie ‘Roemloos einde’ eveneens een verhaal met tekst over de teloorgang van het ambacht in de pottenbakkerij te Zoeterwoude-Rijndijk. Opvallend was ook de creatieve en scary urbex-interpretatie met geluids- en beeldeffecten. Minder aanspreken doen de meeste overvloeiseries als het overvloeien gaat overheersen en gaat irriteren, vanwege de vaak lange duur van de overgangen. Het kan heel mooi zijn en voordeel zou hiervan moeten zijn dat de vaak fraaie beelden dan langer in beeld staan, maar ik zie de overvloeiers toch meestal als verstoringen. Voor mij niet Altijd Vloeiend.

Het produceren ervan  doet me denken aan het samenstellen van een fotoboek, het vergt veel selectie, redactie, vormgeving en tijd maar dit is technischer. Ook hierbij moet je soms foto’s maken voor het verhaal die je anders niet zou maken en moet je letten op het formaat en ruimte voor bijsnijden.

Een AV geeft inderdaad een veel dynamischer beleving! Met als ‘nadeel’ dat je de regie van de maker moet volgen. Wat dat betreft is het als een vergelijking tussen film en boek. Je eigen fantasie krijgt minder de ruimte.

Niettemin een inspirerende lezing met hoge kwaliteit van materiaal en een persoonlijke presentatie van een ervaren fotograaf. Bedankt, Marcel!

marcel@marcelbatist.nl

OUD met Diana Bokje (4-clubs)

Op 22 februari  2018 besprak Diana Bokje –inmiddels traditioneel- het werk voor het jaarthema van de vier samenwerkende clubs uit Den Haag-Leidschenveen (LFC), Leidschendam (Diafragma en Fotokring) en Rijswijk (FC Rijswijk). We waren in De Haard te gast bij de Fotokring in Leidschendam.

Afwijkend deze keer was haar kritisch oordeel, dit jaar was zij minder onder de indruk van het niveau en kende zijn alleen drie ‘nominaties’ toe, allen gingen naar FC Rijswijk, toevallig, want Diana krijgt de foto’s anoniem aangeleverd.Zij toonde opnieuw haar vertrouwde aanpak: vakkundig en gedreven.

Lees verder