Zie jezelf als een instrument dat de werkelijkheid verbeeldt

Zaterdag 28 maart las ik De tegel in Trouw, die ging over een celliste en muziek maar onmiddellijk zag ik de analogie met de fotografie. Ik heb het als volgt omgezet.

Motto: zie jezelf als een instrument dat de werkelijkheid verbeeldt.
Een oproep om contact te maken.

Er twee manieren zijn om foto’s te tonen. Een die uitdraagt: “kijk eens hoe goed ik kan fotograferen”. En eentje die zegt: “kijk eens hoe boeiend dit beeld is.”
Uiteraard gaan wij voor de tweede optie…

Als je een geslaagde foto uit een camera wilt halen, moet je het zo weergeven dat de foto zelf op z’n best gaat spreken. Maar als je dat té hard wilt, te krampachtig benadrukt, doof je het beeld. Je moet de hele presentatie-omgeving gebruiken.
En altijd bereid zijn tot nieuwe dingen, niet vasthouden aan wat veilig is. Zonder af te dwalen van de realiteit. Poëzie en ontroering zitten in alles om ons heen, ook in de gewone of rauwe dingen. Je moet die laten oplichten.

Natuurlijk, de fotografie is een gemaakte wereld, maar je verbeeldt wel échte verhalen, zowel in de foto als bij expositie. In de fotografie maar ook in je persoonlijke leven moet je durven. Durven om bijvoorbeeld op zoek te gaan naar de ander, contact leggen met het onderwerp. Mensen hebben immers allemaal dezelfde twijfels en angsten. Alleen je komt daar nooit achter als je geen contact maakt. Ook levenloze voorwerpen kun je beleven, laat het gevoel toe. Verhalen liggen voor het oprapen, je moet ze alleen leren zien.
Veel mensen zijn bezig met wie ze zijn en wat ze zelf willen. Besef dat je onderdeel bent van een keten van generaties fotografen. Je bent wel de spil in het verhaal, maar niet de maker van het verhaal. Maak er contact mee.

Originele tekst:


Zie jezelf als een instrument dat de muziek laat weerklinken – Saartje Van Camp
JOOST VAN VELZEN – Trouw 28/03/15

Mooie wijsheid. Van wie heeft u die?
“Van Jaap Kruithof, mijn celloleraar aan het conservatorium in Leuven. Hij zei me eens dat er twee manieren zijn om op een podium te gaan zitten. Eentje die uitdraagt: Kijk eens hoe goed ik kan spelen. En eentje die zegt: Kijk eens hoe goed deze muziek is.”

Ik gok dat u het type celliste bent dat kiest voor de laatste optie.
“Zeker en vast. Als je een mooie toon uit een snaar wilt halen, moet je hem zo aanstrijken dat de snaar zelf op z’n best gaat trillen. Maar als je dat té hard wilt, te krampachtig drukt, duw je die toon dood. Je moet de hele klankkast gebruiken. Altijd bereid zijn tot nieuwe dingen, niet vasthouden aan wat veilig is. Zonder af te dwalen van de realiteit. Poëzie en ontroering zitten in alles om ons heen, ook in de gewone of rauwe dingen. Je moet die laten oplichten. Natuurlijk, het podium is een gemaakte wereld, maar ik verbeeld wel échte verhalen, zowel in de muziek als bij theater. Ik denk dat je in de muziek maar ook in je persoonlijke leven moet durven. Durven om bijvoorbeeld op zoek te gaan naar de ander. We hebben immers allemaal dezelfde twijfels en angsten. Alleen je komt daar nooit achter als je geen contact maakt. Verhalen liggen voor het oprapen, je moet ze alleen leren zien.”

Wanneer leerde u zien?
“Bijvoorbeeld toen ik mijn eerste kind kreeg, in 2010, voelde ik heel sterk dat ik onderdeel ben van een lint van generaties. Daarvoor was ik toch meer bezig met wie ik was en wat ik wou. Het besef dat ik als moeder via mijn kinderen het leven doorgeef, heeft zowel iets groots als iets kleins. Je bent wel de spil in het verhaal, maar niet de maker van het verhaal. Als moeder word je kleiner maar je voelt je groter.”
Is uw motto ook een pleidooi voor bescheidenheid?
“Het is een oproep om contact te maken.”

Saartje Van Camp (1974) is een Vlaamse celliste, zangeres en theatermaker. Met zanger/muzikant Spinvis toert ze tot eind mei langs de Nederlandse en Vlaamse theaters met de voorstelling ‘Oogcontact Van De Eenzaamste Soort’.

Dit bericht werd geplaatst in Ledenpraat door Hans Mulder . Bookmark de permalink .

Over Hans Mulder

Mijn voorkeur heeft natuur (landschap/natuur/macro), architectuur en soms ook wel straatfotografie. Met name let ik sterk op beleving en compositie. Meestal fotografeer ik in RAW met nabewerking via diverse programma's. Ik werk met een Panasonic Lumix FZ150 sinds 2013; eerder met de FZ8. Daarbij gebruik ik ook tele- en groothoekconverter en filters.

Geef een reactie