Filosoferen over fotografie

Om te overdenken:

De herinnering geeft een foto betekenis (het brein bevat als het ware foto’s van situaties/gebeurtenissen en vergelijkt daarmee).
‘Een foto heeft herinneringen nodig om werkelijk een voorstelling te zijn’ (Douwe Draaisma, Vergeetboek)

Foto’s kunnen leiden tot herinneren, maar ook tot vergeten. De werkelijke herinnering wordt in dit geval vervangen door een weergave van deze herinnering

De fotografie is geen reproductie van het zichtbare: zij maakt zichtbaar (naar Paul Klee: Kunst geeft niet het zichtbare weer, maar maakt zichtbaar (Schoepferische Konfession, 1920)

Foto’s kunnen zich verplaatsen van het persoonlijke geheugen naar het collectieve geheugen en veranderen dan telkens van betekenis: in het familiealbum laat een foto de natuurlijke ontwikkeling van het kind zien, als vermistenfoto wordt het onbedoeld een symbool voor de sterfelijkheid van de mens. (Sturken, M. ‘The Image as Memorial: Personal Photographs in Cultural Memory’, in Marianne Hirsch (ed) The Familial Gaze (U. P. of New England, 1999), 178-195.

*Hirsch, M. ‘Pictures of a Displaced Childhood’, in: Family Frames: Photography, Narrative and Postmemory. (Cambridge, Mass.: Harvard UP, 2002), 217-240.

zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Cultureel_geheugen

 

Dit bericht werd geplaatst in Ledenpraat en getagd door Hans Mulder . Bookmark de permalink .

Over Hans Mulder

Mijn voorkeur heeft natuur (landschap/natuur/macro), architectuur en soms ook wel straatfotografie. Met name let ik sterk op beleving en compositie. Meestal fotografeer ik in RAW met nabewerking via diverse programma's. Ik werk met een Panasonic Lumix FZ150 sinds 2013; eerder met de FZ8. Daarbij gebruik ik ook tele- en groothoekconverter en filters.